Scheiden met kinderen

Kinderen scheiden niet van ouders, de ouders gaan uit elkaar. Ouders zullen altijd “een wij” blijven als het om de opvoeding van hun kinderen gaat. Veel ouders realiseren zich dit onvoldoende. Ouders blijven ouders, ook al zijn ze als geliefden niet meer samen. En daar gaat het vaak mis. Het blijven jullie kinderen en kinderen hebben de behoefte dat jullie in die hoedanigheid, als ouders met elkaar blijven opvoeden.

Jouw vader en jouw moeder versus wij als jouw ouders

“Je vader zegt dit, je moeder doet dat….”. Nee, dat is niet zoals het moet gaan. “Wij hebben dit afgesproken en zo gaan wij dat doen”; dat is krachtig en de juiste houding. Op deze manier weten kinderen dat hun ouders samen ouders zijn. Uiteindelijk realiseren de kinderen zich hierdoor dat er niet met hun ouders te sollen valt, laat staan dat de ouders tegen elkaar uit te spelen zijn.

Samenwerken als ouders biedt voordelen

Samenwerken als ouders biedt voordelen. Wanneer je af en toe een stap elkaars richting op zet, dan zal je merken dat je elkaar op den duur meer gaat gunnen en dat je samen naar oplossingen zoekt in plaats van voet bij stuk te houden. De ene keer geef je wat en de andere keer krijg je wat. Als dat gevoelsmatig in balans is, kan er vaak meer en geeft het ook vertrouwen in elkaars ouderschap. Natuurlijk betekent samenwerken ook dat je soms iets afspreekt wat je emotioneel niet wil, maar wat beter is voor de kinderen. Dat is niet altijd makkelijk, want het hoofd en het hart willen soms iets anders. En dat is oké.

Beide ouders zijn oké

Beide ouders zijn oké, dat klopt. Soms is het gedrag van de andere ouder lastig, maar hij of zij ís zijn of haar gedrag niet. Als mens is deze ouder oké. Kinderen identificeren zich met beide ouders en wanneer je negatief praat over een eigenschap of gedraging van de andere ouder, kan een kind zich hierdoor ook afgewezen voelen. Dat moet je niet doen dus. Realiseer je dat je als ouder beide oké bent, maar dat je het oneens kunt zijn met andermans keuze of gedraging. Ga op zo’n moment in gesprek en realiseer je dat jij de ander niet kan veranderen. Je kan alleen veranderen hoe je hier zelf mee omgaat. Daar zit de oplossing.

Kinderen houden van beide ouders

Kinderen houden van beide ouders en hebben jullie beiden nodig. Geef een kind de kans om van jullie beiden te houden. Intuïtief weet een kind dat hij/zij uit jullie beiden voortkomt en dus iets van beider eigenschappen meekrijgt. Laat het kind voelen dat hij/zij oké is en dat de andere ouder ook oké is. Alleen zo is een kind gelukkig en krijgt het een stevige bodem door het ontwikkelen van eigenwaarde en identiteit. En daarvoor heeft elk kind toch echt een goed contact met beide ouders nodig.

Hartelijke groet, Inge

Door boos te blijven op je ex, blijf je verbonden aan je ex.

Door boos te zijn op je ex, blijf je verbonden met je ex. Die uitspraak, kwam binnen. Hoe zit dat dan? Door steeds aandacht te geven aan wat je ex jou aandoet, hou je je ex juist vast. Zo blijft je ex deel uitmaken van het heden. En je ex hoort in je verleden en daarvoor is loslaten, wat je eigenlijk zou moeten (willen) doen, de enige oplossing. Klinkt zo logisch maar in de praktijk is dat voor velen lastig om te doen.

Door boos te blijven op je ex, hou je je ex in je leven.

Door boos te blijven op je ex, hou je je ex juist in je leven. En voor je gevoel is dat juist niet wat je wilt bereiken. Je ex heeft je gekwetst en iemand die je kwetst, wil je toch niet in je leven houden? En wat maakt, dat velen van ons, zo boos blijven op hun ex? Zou het kunnen zijn, dat je op deze manier (onbewust) verbonden wilt blijven met je ex? Met andere woorden: is het boos zijn op onze ex, een uiting van vasthouden in plaats van loslaten? Met andere woorden: is boos blijven op je ex, eigenlijk gebaseerd op de liefde die je nog steeds voelt voor je ex?

Loslaten is lastig

Blijven hangen in het verleden, levert je dus eigenlijk het tegenovergesteld op, dan wat je wilt bereiken: een nieuw gelukkig leven opbouwen. En wie heb je daar nou het meeste mee? Je ex: nee! Jezelf: ja! Loslaten is niet makkelijk en soms heb je niet eens in de gaten dat je je ex zelf in je leven houdt. Je straft eigenlijk jezelf en dat kan niet de bedoeling zijn.

Merk jij dat je de boosheid richting je ex niet kunt loslaten? Ga eens met een coach of mediator in gesprek. Ik weet zeker dat je inzichten opdoet en het nieuwe leven sneller gaat beginnen.

Veel succes!

Met hartelijke groet,

Inge Verschuur